Hanstravelnotes.blogspot

De cirkel is rond.

2011-08-15T15:23:00.005+02:00

Het is onze laatste dag op dit verbazingwekkend eiland. De cirkel is rond, rest ons alleen nog onze laatste IJslandse Kronen te spenderen in Reykjavik vooraleer we terug naar huis vliegen. Reykjavik is geen grootstad, een grote drukte is er dus niet. Ons hotel ligt in het centrum aan de 'grote' winkelstraat Laugavegur. Ver moeten we dus niet lopen.
Na de middag rijden we richting luchthaven (Keflavik) en leveren we de wagen in.
Bij het opstijgen kunnen we nog een glimp opvangen van de Blue Lagoon waarna alles in de wolken verdwijnt.

Een halfplatte band voor de verandering.

2011-08-14T23:38:00.001+02:00

Bij ons vertrek stel ik vast dat er één band nogal plat staat ... Onze voorgeschiedenis kennende is dit geen goed voorteken. Gelukkig heeft het hotel een installatie om banden op te pompen.
De eerste route naar de Dynkur waterval via een nogal verlaten gravel, 36 km heen en terug wordt afgelast gezien het voorval met onze band.
We rijden dan maar richting Reykjavik via Selfoss, met een omtoer langs de zuidkust om zo bij de Blue Lagoon te komen. Het is eigenlijk de luxe versie van de Nature Baths in Myvatn: drie keer groter, een 'lagoon'-bar waar je drank en ijsjes kan bestellen terwijl je in het bad zit, masserende watervallen, 'silica' om je gezicht mee te behandelen (je ziet er dan uit alsof je een roomtaart in je gezicht hebt gekregen), twee restaurants en een wellness centre.
Tegen de avond rijden we door naar ons hotel in Reykjavik.

Asstormen in Landmannalaugar

2011-08-13T23:32:00.002+02:00

Het wordt weer een 4x4 route vandaag. De F208 baant zich een weg naar het noorden
tussen de Myrdalsjokull en de Vatnajokull. We rijden op een gravel met vele putten,
slingerend over lavavelden en af en toe door een rivier. De gemiddelde snelheid is
20 km/u.
Na enige tijd zien we voor ons een bruin-grijze mist hangen. We passeren toevallig
een ranger van het park die ons vertelt dat het om vulkanisch stof gaat dat
opgewaaid wordt van rond de heuvels van de Grimsvotn die in mei uitbarstte. Echt
schadelijk voor de gezondheid is het niet, maar het mooie zicht is er niet meer.
De eerste stop is de Eldgja vallei. Na de picknick wandelen we naar de Ofærufoss.
Er staat reeds een stevige wind maar het stof is nog miniem. Onderweg zien we een
alpensneeuwhoen met enkele kuikens. Onze aanwezigheid stoort hen blijkbaar niet want
ik kan hen gemakkelijk fotograferen.
Als we verder noordwaarts rijden wordt de wind en het as steeds erger. Bij onze
aankomst in Landmannalaugur wordt het zelfs moeilijk om uit de wagen te komen. Het
as pikt in de ogen en blijft op de kleren zitten. Het is ook gevaarlijk voor de
fotoapparatuur. Een wandeling naar de top van de Bláhnúkur zit er dus niet in.
We vervolgen onze rit en het as blijft maar waaien, erger nog dan daarstraks. Soms
zien we zelfs geen 20 meter voor ons.
Pas als we bijna in Hrauneyjar aankomen is het as verdwenen, de stevige wind is er
nog steeds.

Adembenemend Laki

2011-08-12T10:32:00.001+02:00

Voor wie niet vertrouwd is met de geologische geschiedenis van IJsland zal Laki compleet onbekend zijn. Maar het was hier dat de grootste eruptie heeft plaatsgevonden in de geschiedenis van de aarde. In 1783 stroomde hier de lava gedurende meer dan 200 dagen uit een kloof van 25 km lang. Het giftige vulkanisch as bedekte een groot deel van het eiland waardoor het gras en de gewassen vernield werden. Een groot deel van het vee stierf en de bevolking verhongerde. Wie overleefde werd geëvacueerd naar Denemarken. De aswolk had ook een grote invloed op het vasteland van Europa.
Nu, ongeveer 230 jaar later, ligt alles er rustig bij. We beklimmen de Laki en bewonderen één van de prachtigste vergezichten die ik al ooit heb gezien, een rij kraters bedekt met lichtgroen mos die reikt tot aan de horizon. Adembenemend !

IJsland, het ijsland.

2011-08-11T12:19:00.001+02:00

Vandaag volgen we een groot deel van de zuidkust. De Vatnajokull blijft steeds aan onze zijde, spijtig genoeg voor een groot deel in de wolken.
De eerste stop is Jokulsarlon, een gletsjermeer waarin grote en kleine ijsbergen ronddrijven afgebrokkeld van de Vatnajokul en op weg naar de zee. De ijssculpturen zijn prachtig. Iets verder aan het strand liggen enkele exemplaren die reeds afgedreven zijn maar door de golven terug aan land gespoeld.
Aan het Skaftafell NP maken we een wandeling naar de mooie Svartifoss waterval, omgeven door kolommen van zwart ('svart') basalt.

De papegaaiduikers van Hafnarholmi

2011-08-10T12:04:00.002+02:00

Vooraleer we onze weg vervolgen naar het zuiden, rijden we eerst naar Borgarfjordur. Het is zonnig weer bij een 'aangename' 10 gr. Op de rots van Hafnarholmi zitten tot half augustus 'puffins' of papegaaiduikers. We zijn dus nog net op tijd. Er zijn er niet zoveel meer, maar één exemplaar zit mooi in het zicht een laat zich gemakkelijk fotograferen. Het lijkt alsof hij ervoor betaald werd. Tijdens het broedseizoen (eind juni) zitten hier tot 15000 exemplaren op deze rots, nu zijn er nog een honderdtal.
De weg naar Hofn gaat via de Oxi-pass, een bergweg die in 1959 werd aangelegd en hellingen heeft tot 17%. We zien er enkele fietsers met bepakking oprijden, in mijn ogen een prestatie om U tegen te zeggen !
Voorbij de pas komt er bewolking opzetten en als we aan de kust zijn is het quasi helemaal overtrokken. Gedaan met het mooie weer, voorlopig toch ...

Van Modrudalur naar Eglisstadir

2011-08-09T11:50:00.002+02:00

De vreemde namen blijven maar komen. De route vandaag gaat eveneens volledig door het binnenland. We rijden op de F901, de F907 en de F910. F-wegen zijn de niet-geasfalteerde wegen waarvoor een 4x4 wagen 'aangeraden' is. Er kunnen immers rivierdoorsteken voorkomen, alsook putten en stenen. We komen een aantal rivieren tegen, maar ze zijn vrij klein.
Onderweg bezoeken we een kleine dierentuin in Klaustursel: enkele poolvossen, rendieren en een aantal zwanen, kippen en ganzen.
We stoppen ook even bij de Karahnjukar stuwdam, de grootste waterkrachtcentrale van IJsland.
Voor de Hengifoss moeten we een stuk wandelen. De 2,5 km gaat vrij steil omhoog en neemt al gauw meer dan een uur in beslag.
Het is reeds voorbij 19 uur als we in Eglisstadir aankomen.

Een retourtje Askja

2011-08-08T02:32:00.003+02:00

Vandaag staat de Askja op het programma. Over de bijna 100 km off-road doen we bijna 3 uur. Er zijn enkele kleine rivierdoorsteken, maar ze vallen best mee. Ons uiteindelijk doel is de Viti-krater aan de rand van de enorme caldera van de Askja. Na een wandeling van 3 kwartier wordenwe beloond met een prachtig uitzicht over het blauwgroene meer in de Viti. Het water zou aangenaam warm zijn maar voor een duik heben we echter geen tijd.
Voor de terugweg nemen we een andere route die wel iets 'actiever' blijkt te zijn dan deze morgen: 3 rivierdorsteken tot een halve meter diep en 15 meter breed. Het is even slikken als je daar in het midden van zo'n rivier rijdt ...

Van de ene foss naar de andere.

2011-08-07T02:28:00.002+02:00

Gezien het slechte weer enkele dagen geleden keren we terug naar Godafoss. Deze keer zit het weer mee en ziet de waterval er veel beter uit.
Daarna rijden we naar de westkant van de Dettifoss en wandelen tevens naar de iets verder gelegen Selfoss. Met de zon erbij ziet alles er ook hier veel beter uit. Tot slot stoppen we nog bij Hljodaklettar. De basaltrotsen in zeshoekige strukturen in alle richtingen zorgen voor vreemde perspectieven. De avond valt en we moeten ons haasten naar Modrudalur, de hoogstgelegen boerderij van IJsland.

Myvatn, tussen kraters en hotpools

2011-08-06T02:25:00.002+02:00

We verblijven een dagje rond het meer van Myvatn. Na een kijkje bij de vreemde lavaformaties van Dimmuborgir gaan we naar de stoombaden vanJardbodin. We zijn er op de middag en er is weinig volk. Het is een natuurlijk openluchtbad gevoed met heet mineraalwater afkomstig uit de heuvels en op een ideale temperatuur van 36 gr gebracht. Zalig om er een uurtje in rond te drijven !
Bij Namafjall zien we een andere soort geothermische activiteit: kokende modderpoelen en sissende solfataren. We sluiten de dag af bij de Krafla, meer bepaald de Viti, een mooi kratermeer met een prachtig uitzicht, en Leirhnjúkur waar de lava nog steeds rookt sinds de laatste erupties van 1984. We wandelen er tussendoor en ervaren nog steeds de aardwarmte.

Een bultrug, en wat voor één !

2011-08-05T23:59:00.004+02:00

Het weer is nog steeds somber en grijs. Een route door het binnenland zou met dit weer een saaie bedoening worden. Dus kiezen we voor een bezoek aan Husavik, hét centrum om walvissen te spotten.
We kiezen voor een 3 uur durende tocht in de Skjálfandi baai. Eerst lijkt het of we niet meer gaan zien dan enkele rugvinnen van walvissen, maar dan duikt er plots een overactieve bultrug op. Het dier laat zich niet afleiden door de twee boten in zijn nabijheid en maakt een tiental sprongen uit het water. Volgens de gids gebeurt dit zelden en zeker niet zoveel keer na elkaar. Voor ons een mooie beloning voor enkele uren kou afzien bij windkracht 4.

Voor het laatste deel van de route voor vandaag rijden we langs de Hafragilsfoss en de Dettifoss. Vooral deze laatste is indrukwekkend. Een dergelijke massa water die over een breedte van 50 meter in de diepte stort (45 meter diep), is eigenlijk niet met woorden te omschrijven en ook niet met een foto. Maar je krijgt hem toch ...

Een sombere dag

2011-08-04T23:57:00.003+02:00

Een weinig boeiende dag vandaag, en niet op zijn minst vanwege het weer: koud, overtrokken met soms regen en mist. Op enkele povere momenten komt er een waterzonnetje van tussen de wolken tevoorschijn. Onderweg valt er ook niet veel spectaculairs te beleven. We volgen de kustlijn en komen zo te weten dat Hofsos ooit de emmigratiehaven was van IJslanders die het betere leven in Amerika gingen opzoeken (je zou voor minder met dit weer), en Siglufjordur ooit de haringgoudmijn was van IJsland.

Via de 'Kjolur' naar 'Hvitserkur'

2011-08-03T23:55:00.001+02:00

De vreemde benamingen beginnen al te wennen, alleen de lange namen (Eyjafjalla-je-weet-wel) hebben nog wat tijd nodig.
Vandaag deden we dus de 'Kjolur'-route. Het is een gravel die van zuid naar noord door het binnenland loopt tussen de Langjökull en de Hofsjökull (2 enorme gletsjers).
Op de middag zijn we in Hveravellir, een geothermisch gebied waar hete stoom uit de grond spuit. Het maakt veel lawaai en het stinkt naar rotte eieren (zwavel dus). In de hut proef ik een IJslandse specialiteit, lamssoep met brood, een aanrader !
Voor we naar onze overnachtingsplaats gaan in Varhmalid maken we een omtoer langs Hvitserkur. Het is een vreemde 15 meter hoge rots die bij eb op het strand staat en is een broedplaats voor zeemeeuwen.
Tevens zou er op dit strand een kolonie zeehonden leven, maar die blijken niet thuis te zijn.

Waar het warm water werd uitgevonden (of ontdekt)

2011-08-02T23:53:00.001+02:00

Na een kort bezoek aan de imposante Hallgrimskerk en het prachtige beeldhouwwerk 'Solfar' aan de oever van de Videyar-baai, rijden we het binnenland in.
De eerste stop is Pingvellir waar de Amerikaanse en Euraziatische tektonische platen elkaar ontmoeten (heeft iemand dit begrepen ?), maar waar ook de bakermat van de IJslandse geschiedenis ligt, de Alping. Na een wandeling door de breuklijn van de twee continenten rijden we verder naar Geysir.
Hier zien we een ander spektakel van het IJslandse circus: de heetwaterspuitende 'Strokkur'. Dit is de kleinere broer van 'Geysir' die het ongeveer 100 jaar geleden heeft laten afweten na een aardbeving in dit gebied.
Strokkur is iets kleiner dus, maar zeker indrukwekkend en spannend. In een gat van 1 meter diameter staat het water onrustig te borrelen. Om de 4 à 6 minuten wordt dan een grote luchtbel gevormd die uiteenspat waarna een 10 tot 15 meter hoge straal de lucht inspuit. De stank van zwavel moet je erbij nemen.
De laatste attractie voor vandaag is Gulfoss. De tweetrapswaterval komt met een daverend lawaai in de 21 meter diepe kloof terecht. Het is een toeristische klassieker maar het geeft voldoening hem gezien te hebben.

Het begint met een lààànge dag

2011-08-01T23:47:00.003+02:00

Ik denk dat we nog nooit zo relax op reis zijn vertrokken. Met een vlucht om 22h30 hadden we alle tijd om de bagage gereed te krijgen. Bij de aankomst in de luchthaven stellen we vast dat we niet alleen naar IJsland vertrekken: bij de check-in van Icelandair staat een enorme file. Het duurt een uur voor we erdoor zijn zodat we net op tijd aan de gate zijn voor de boarding. Geen paniek echter want de binnenkomende vlucht uit Reykjavik had vertraging waardoor ook wij met vertraging (22h50) de lucht ingaan.
Het vliegtuig is een nieuwe Boeing 757 met voor elke passagier een persoonlijk mediacenter met touchscreen. Ik laat me tijdens de vlucht in stemming brengen met de muziek van Bjork en Sigur Ros, IJslandser kan het niet !
Hoewel het bij ons vertrek in Brussel reeds donker was, wordt het steeds klaarder als we noordelijker vliegen. Het lijkt wel of de zon terug opkomt.
Bij de aankomst in Keflavik is het uiteindelijk toch nog vrij donker. We zien het verlichte Reykjavik tussen de wolken passeren en landen rond 00h15 plaatselijke tijd op IJslandse bodem. De bagage en de huurwagen hebben we vrij snel in ons bezit, zodat we rond 2h00 onder de lakens liggen. Al bij al hebben we dus nog een lange dag gehad.

Rough Guide IJsland

2011-07-28T22:28:00.002+02:00

Enkele dagen voor ons vertrek heb ik de Rough Guide van IJsland uitgelezen, de nederlandstalige versie is pas sinds dit jaar beschikbaar. De vele praktische informatie is soms nogal sterk gericht op kampeerders en komt hierdoor saai over (bvb. over uitrusting van kampplaatsen en beschikbaarheid van openbaar vervoer). Nuttig zijn dan weer de vele plannetjes en routebeschrijvingen.

Inspired by Iceland

2011-07-14T16:29:00.003+02:00

Als je na het zien van deze clip nog steeds niet overtuigd bent dat er wat te beleven valt in IJsland, dan weet ik het niet meer ...

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.

Voor ons is het nog 18 dagen voor ons vertrek, en het kan niet vlug genoeg daar zijn !

Wordt de Katla wakker ?

2011-07-10T13:12:00.003+02:00

Onder de ijskap van de Myrdalsjokull gletsjer heeft de Hekla van zich vannacht laten horen. Het is echter geen uitbarsting geworden zoals bij de Eyjafjallajokull en de Grimsvotn. Het was een 'glacial flood' of overstroming van ijswater afkomstig van onder de ijskap. Gezien er vrijwel geen seismografische activiteit was, wordt er niet gesproken van een echte uitbarsting.
Desalniettemin heeft een brug op de ringweg ten zuiden van de gletsjer het begeven en het zal enkele weken duren vooraleer deze hersteld is.
Voor ons is dit geen probleem gezien we dit deel van de ringweg niet gaan rijden : we nemen een 4x4 route die een stuk ten noorden van deze gletsjer gaat.

Op de site van de Icelandic National Broadcasting Service zijn er videobeelden te zien van de gevolgen van de flood: ga naar deze link en klik op 'Horfa'.

Blog updates met smartphone

2011-07-04T22:38:00.000+02:00

Ik heb zopas een nieuwe smartphone gekocht die wat meer mogelijkheden heeft dan mijn vorige. Een blog update mobiel posten zal dus iets gemakkelijker gaan vanaf nu.

IJslandse wegen

2011-06-21T17:09:00.006+02:00

De website VEGAGERDIN geeft de actuele toestand weer van het IJslandse wegennet, heel overzichtelijk. Voor vandaag stellen we vast dat er nog vele wegen in het binnenland 'impassable' zijn (de gele punten op de kaart). Vanaf begin juli zou dit sterk moeten verbeteren. Laten we wel hopen dat tegen begin augustus de meeste gele punten verdwenen zijn ...
Er zijn ook webcams, maar die voor het binnenland werken (nog) niet.

IJslandse Kronen

2011-06-06T14:00:00.005+02:00

Hoe zit het daar nu mee ?
Ik keek onlangs even op de website van mijn bank hoe ik nu aan IJslandse Kronen kan geraken. De commotie rond de devaluatie van de IJslandse munt moet nu reeds geluwd zijn, dacht ik. De website gaf echter aan dat de "IJslandse krona (ISK) niet verhandelbaar" is. Een vlugge blik bij enkele andere banken bleek dit te bevestigen.
Het alternatief (dat ik vond op een reisforum) is bij aankomst op de luchthaven een ATM op te zoeken. Met VISA en MAestro zou dit geen probleem mogen zijn. Ik las ook dat IJsland beschikt over voldoende geldautomaten en dat het gebruik van bankkaarten zeer algemeen is, zelfs voor kleine bedragen.
Er zouden op IJsland volgens de bankwebsite ongeveer 230 bankautomaten zijn. Dit is meer dan het aantal dorpen/steden die ik op een kaart van het eiland kan tellen. We moeten ons dus hierover geen zorgen maken.

4X4 routes

2011-06-01T13:38:00.006+02:00

Zopas een prachtige site gevonden, Wikiloc.com. Het is een uitgebreide database van GPS-tracks over heel de wereld voor allerhande activiteiten. Dus niet alleen 4x4 routes, maar ook mountainbike, fietsen, wandelen, zeilen, kayaken en noem maar op. Voor IJsland vond ik er bvb. verschillende routes om naar Laki te rijden. Je kan de routes downloaden als GPX (voor de GPS) en als KML (voor in Google Earth).

Google Maps

2011-05-24T17:19:00.002+02:00

Zoals elk jaar probeer ik de route voor te bereiden met Google Maps. Tot nu toe was dit meestal zonder problemen. Voor IJsland stel ik echter vast dat Google nog véél werk heeft: verschillende wegen die we van plan zijn te nemen, zijn niet op de Google kaarten te vinden. Ook kleinere dorpjes staan er niet op. Afstanden bepalen en routes uittekenen (van de bestaande wegen) is wel mogelijk. Dit was enkele jaren geleden nog niet het geval.
Hier kan je de route bekijken.

De hotspot

2011-03-29T20:49:00.002+02:00

In geologische termen is IJsland natuurlijk 'de hotspot' zonder concurrentie. Ik heb nu ook eens opgezocht of dit ook geldt in Wifi-termen.
Op de website wifiiceland.com wordt vermeld dat er 'duizenden' Wifi locaties zijn op het eiland. Als ik ze probeer op te zoeken loopt de zoekmachine echter vast in een 'fatal error'. Ik hoop dat ik ter plaatse meer geluk zal hebben ...

Geboekt !

2011-02-21T14:06:00.002+01:00

Zoals gewoonlijk zou ik alles zelf via internet regelen, wat op zich de grootste vrijheid geeft. Toen ik echter naar de prijzen en beschikbaarheid informeerde bij een IJslands autoverhuurbedrijf, verwees men mij onmiddellijk naar hun Belgisch contactbureau. Het bleek ook dat de prijzen van Belgische operators zeker niet duurder hoeven te zijn dan de plaatselijke, IJslandse verhuurbedrijven.

Het aanbod van touroperators gespecialiseerd in IJsland is vrij groot. Het grootste aanbod komt uit Nederland, wat te verwachten was. Als ik echter filter op 'individueel', de reisduur (2 weken), de logies (B&B, boerderijen, ...) en het transport (4x4), dan is de keuze héél wat kleiner. We komen uiteindelijk bij 'Zuiderhuis' terecht. Ze hebben een standaardrondreis 'Hoogtepunten met een 4x4 in 15 dagen' die ons perfect bevalt: de route gaat door grote delen van het binnenland, dus niet alleen de ringweg. Enkele interessante locaties worden aangedaan zoals Laki en Askja en de wagen is een Mitsubishi Pajero 4x4 of iets gelijkaardigs. Boeken dus !

Camping versus B&B/hotels

2011-01-27T14:52:00.001+01:00

Ik heb ondertussen al enkele reisverslagen gelezen over IJsland. Kamperen is natuurlijk best mogelijk, de voornaamste factor hierbij is echter het weer, meer bepaald regen en temperatuur.
Koude en ook vriestemperaturen hebben we reeds meegemaakt in Australië en Zuid-Afrika. Daar valt best mee te leven zolang het maar opwarmt overdag, en dat laatste is nu misschien het probleem in IJsland. Als het daar bovenop ook nog eens regent, dan zal het plezier nog ver te zoeken zijn ...
Het alternatief is een camper. Daar een normale camper niet door het binnenland mag rijden blijft alleen de 4x4 camper-versie over. Het beschikbare model is een doublecab pickup met een opgebouwde camper-constructie (zoals hier te zien is). Het ziet er best comfortabel uit, compleet met frigo, gasfornuis, wasbekken, verwarming en 4 zitplaatsen aan een tafel. Om te slapen is het echter iets té krap voor 4 personen (of er moeten er 2 in een tent ernaast slapen). Bovendien is de prijs nog een stuk hoger dan een standaard terreinwagen.
De keuze valt uiteindelijk op de gewone terreinwagen met overnachting in B&B of hotels. Het is minder flexibel en iets duurder maar een goed en warm bed is geld waard !

En dit jaar valt de keuze op ...IJsland !!!

2011-01-18T21:48:00.001+01:00

Deze bestemming stond reeds enkele jaren op ons lijstje; altijd was er echter een reden om iets anders te kiezen (meestal de prijs ...). Ikzelf heb deze plannen al meer dan 20 jaar in het achterhoofd, maar nooit was er 'match' tussen eigen middelen (geld dus) en het aanbod van reizen naar IJsland (dat toen nogal beperkt was).
Twintig jaar later is deze 'match' nog niet optimaal (het blijft duur), doch het aanbod is al sterk toegenomen waardoor een en ander toch haalbaar is.
Er zijn een aantal factoren die het totale budget zullen bepalen :
- De keuze van een 4x4 wagen begint een evidentie te worden, nu het vierde jaar op rij. Wie echter in IJsland meer wil zien dan de zogenaamde ringweg, moet kiezen voor een terreinwagen. Deze keuze is dus gemaakt en de eerste hap is uit het budget.
- Meestal trekken we 3 weken uit voor de grote zomerreis, maar hier kunnen we het misschien stellen met 2 weken. Langer is altijd leuker, maar in 14 dagen kunnen we al heel wat van IJsland verkennen.
- Voor de overnachtingen kunnen we kiezen tussen camping of hotel/b&b. Dat valt nog te bekijken.

Terug in de 'Oude Wereld'

2010-08-21T12:05:00.005+02:00

Bij de aankomst in Brussel rond 8 uur 'smorgens is het voor ons nog ongeveer middernacht en begint de vermoeidheid te wegen. Het is verontrustend lang wachten op de valiezen. Hopelijk staan ze niet ergens op een karretje in Chicago ... We zijn niet de enigen die lang moeten wachten en dat is hoopgevend ! Na een uur rollen ze dan toch van de band en kunnen we naar huis.
f

Vliegen tegen de tijd

2010-08-20T17:50:00.000+02:00

Met een vlucht om 9h25, twee uur voordien inchecken en een shuttle bus van 20 minuten (onze auto had ik gisteren al ingeleverd om tijd te winnen) staan we al om 7 uur in de lobby.
Ontbijt nemen we in de luchthaven. De vlucht vertrekt op tijd en we komen 4 uur later in Chicago aan.
In Chicago moeten ons niets aantrekken van onze bagage, die gaat (hopelijk) onmiddellijk naar Brussel.
Ook hier loopt verder alles stipt op tijd en om 16h50 zijn we de lucht in.
Zoals ook bij de heenreis zijn we 's morgens vertrokken en daardoor hebben we nog geen nood aan slapen, zelfs al valt de avond snel in na ons vertrek uit Chicago.
Het is ook een korte nacht want we vliegen tegen de tijd in.

Steile straten en 'Cable Cars'

2010-08-19T23:39:00.005+02:00

Omdat San Francisco gekend is voor de mist tot in de late voormiddag, hoeven we ons niet te haasten. Rond 10 uur rijden we de stad in, er zijn immers genoeg parkeergarages rond Fisherman's Wharf, de buurt nabij de baai vanwaar Alcatraz en de Golden Gate Bridge te zien is.

We rijden langs enkele bekende plaatsen zoals Coit Tower (uitzichtpunt over de stad), Lombard Street (de meeste kronkelende straat ter wereld), St. Mary's Catherdral, de Victoriaanse huizen aan Alamo Square (de zgn. 'Postcard row') en rijden vervolgens via Lincoln Park naar een uitzichtpunt op de Golden Gate Bridge. Hier is het echter mistig en koud, de brug hangt half in de wolken. De geplande fietstocht over de brug naar Sausalito heeft dus weinig zin. Als we bij 'Pier 39' komen schijnt de zon opnieuw maar de brug blijft in de wolken en er staat een koude wind.
De grootste attractie op Pier 39 is de kolonie zeeleeuwen die op vlotters naast de pier liggen te zonnen. Met hun grappige geluiden en spelletjes onder elkaar vermaken ze de voorbijgangers.

Als alternatief op de fietstocht maken we enkele ritjes op de historische trams uit de jaren 60 en de 'Cable Cars' die de steile straten op en neer rijden.
Tegen de avond ligt de stad terug helemaal in de mist en rijden we terug naar het hotel nabij de luchthaven.

De Giant Trees van Mariposa Grove

2010-08-18T22:25:00.001+02:00

Het laatste wat we in het Yosemite NP nog willen zien zijn de Sequoia's in het zuidelijkste deel van het park. Deze enorme bomen komen voor in Mariposa Grove en kunnen tot 88 meter hoog worden, tot 12 meter diameter hebben bij de grond en het oudste exemplaar is ongeveer 1800 jaar oud. We voelen ons klein tussen al deze reuzen ...
Na de middag rijden we door naar San Francisco. Het eerste deel ervan rijden we langs de rustige country roads, de laatste 100 km zitten we in de drukte van de voorsteden van SFO.
Aan het hotel stappen we uit en is het ... 17°C, brrrr !

Yosemite by bike

2010-08-17T23:10:00.007+02:00

Vandaag hebben we een volledige dag in het park voorzien. Bij het binnenrijden stellen we al vast dat het hier héél druk is. We parkeren de wagen bij de grote parking aan het Visitor Center en doen de rest te voet en met de shuttle bus. Na de middag huren we fietsen en rijden we naar Mirror Lake waarin we de Half Dome moeten kunnen zien weerspiegelen in het water. We hebben pech, want het water staat héél laag en de 'lake' is amper een meer te noemen.
Maar de fietstocht was leuk en dat is ook wat !

Het laatste voor vandaag is Glacier Point vanwaar we een prachtig uitzicht krijgen over de Yosemite Valley met 'El Capitan' en de 'Half Dome' en kilometers ver kunnen zien over het hele park.

De terugweg valt echter tegen. Door wegenwerken doen we er meer dan twee uur over om terug tot ons hotel te geraken.

Ghost town Bodie en het groene Yosemite NP

2010-08-16T22:59:00.005+02:00

Vanaf Bishop wordt het landschap alsmaar groener. Na twee weken rotsen, woestijn en verdorde planten is dit wel een verademing: sparrenbossen, groene weiden met paarden en koeien en riviertjes met fris, helder water.

Na de picknick aan Mono Lake, waarin vreemde kalksteen structuren uit het water oprijzen, rijden we naar Bodie, een ghost town uit de goldrush periode. Vele goudzoekers gingen er hun geluk beproeven, maar de enigen die rijk werden waren houthandelaars die hun aangevoerde brandhout duur verkochten om de extreem barre winters door te komen.

De laatste etappe voor vandaag gaat via de Tioga Pass (3031 m) naar het Yosemite NP. Onderweg zien we ook een beer, maar op de foto zijn er meer witte bloemetjes te zien dan de beer zelf...

Vluchten uit de hitte

2010-08-15T21:53:00.003+02:00

Het is weer een mokerslag als we 's morgens van onze koele kamer (21°C) naar buiten komen (38°C). Of we hieraan zouden kunnen wennen weet ik niet, maar we moeten er alleszins vandaag niet blijven. Na een rit naar Dante's View, waar we op 1669 meter hoogte een prachtig zicht hebben op de vallei, rijden we verder noordwaarts het park uit. De temperatuur daalt, maar het blijft nog steeds heet naar onze normen, 36°C.
's Avonds in Bishop hebben we gelukkig al een meer aanvaardbare temperatuur op het terras van een restaurant: 29°C

Death Valley, waar koud water ook warm is ...

2010-08-14T23:35:00.003+02:00

Na het ontbijt bij Denny's (en het valt best mee) rijden we richting Mojave Desert. Niet het interessantste park maar toch beter dan de gewone highway te nemen. Het is nog niet zo warm als gisteren, maar de temperatuur loopt toch al aardig op, 37°C.

Via Shoshone rijden we vervolgens het Death Valley NP binnen. Geleidelijk dalen we af naar de vallei en stijgt de temperatuur zienderogen. Resultaat: 2 records voor vandaag. Bij Badwater zitten we op 85 meter onder de zeespiegel en is de temperatuur 46°C. We zweten terwijl we stilstaan. Het is een merkwaardig landschap met nog merkwaardigere namen als Devil's Golf Course en Artist's Palette.

Bij het hotel gekomen nemen we weer een noodzakelijke duik in het zwembad, maar het water is eigenlijk te warm om er te kunnen van genieten. In de badkamer geeft zelfs de koudwaterkraan warm water !
Tegen zonsondergang rijden we nog naar Zabriskie Point. Het desolate, onaardse landschap bij het avondlicht is onvergetelijk.

Als we gaan slapen is het nog steeds 41°C, gelukkig, buiten.

Get your kicks ... on Route 66

2010-08-13T22:29:00.001+02:00

De weg van Grand Canyon naar Needles gaat voor een groot deel over de Historic Route 66. We belanden op de middag in Williams en gaan een stukje eten in Cruiser's. Hier wordt de legendarische route in eer gehouden. Toevallig is er ook een autoshow met originele en bewerkte vesies van jaren 50 en 60 modellen van Chevrolets, Buicks, Oldsmobiles, Fords, enz ...

Als we 's avonds aankomen in Needles is het ... 43°C ! Er waait een hete, droge wind. Ik vraag in het hotel of dit normaal is hier en krijg een simpel antwoord: "Yep, that's what we get here in summertime !"
Een duik in het zwembad is nu echt wel noodzakelijk !

Van de rust op Lake Powell naar de drukte van Grand Canyon

2010-08-12T22:38:00.003+02:00

Voor we vertrekken brengen we een bezoek aan de Glen Dam, een grote stuwdam die het water van de Colorado tegenhoudt en Lake Powell gevormd heeft.

Vandaag is het een lange rit langs een saaie Highway naar Grand Canyon. Onderweg picknicken we bij Lee's Ferry, vroeger de enige ferry over de rivier, nu het vertrekpunt van rafting tochten. We zien toevallig er één vertrekken, of althans de voorbereiding ervan. Een enorme raft van wel 20 meter lang volgestouwd met bagage wordt te water gelaten.
Rond 16 uur rijden we het Grand Canyon NP binnen. De zon staat al laag en we kunnen enkele mooie zichten meepikken van de canyon. Eén nadeel: er is hier enorm veel volk ...

Met 260 PK op Lake Powell

2010-08-11T23:29:00.005+02:00

We blijven een dag in Page en hebben voorzien om met een motorboot op Lake Powell te varen tot de Rainbow Arch. Gezien ons nogal late vertrek raadt het verhuurbedrijf ons af dit te doen. Het zou een lange en saaie vaart zijn van twee en een half uur tot de Arch en dan nog op tijd terug geraken. Navajo Canyon is een beter alternatief en dat doen we dan ook.
Het te water laten van de boot lukt prima en het varen eveneens. Het weer is prachtig met een temperatuur rond de 38°C, maar door de wind valt dit nog wel mee. Insmeren maar !

Na een korte omtoer langs de Glen Dam varen we door naar de canyon. Het is avontuurlijk en prachtig, achter elke draai van de kronkelende kloof is er een nieuw zicht van de steile, rode rotswanden. Aan een klein strandje kunnen we even uitstappen en picknicken. Even maar, want er komt een onweer opzetten dat weliswaar na een kwartiertje voorbij is. We varen terug en genieten voor een tweede maal van de canyon.
Rond 17 uur zijn we terug bij de marina om de boot uit het water te halen. Ook dat lukt zonder problemen.
We keren tevreden naar ons hotel terug, dit was een fantastische dag !

Lake Powell en Antilope Canyon

2010-08-10T22:19:00.005+02:00

Het is een korte rit vandaag tot Page aan Lake Powell. Bij onze aankomst rijden we onmiddellijk door naar Lower Antilope Canyon, een heel smalle kloof uitgesleten door wind en water in de rode rotsen. Er staat veel volk aan de ingang en het is dus aanschuiven, 45 minuten. Per groepjes van 20 mogen we naar beneden. Ons wachten wordt meer dan beloond, De sculpturen zijn prachtig.
Een uur later staan we weer boven en rijden we terug naar Page. Ik wil de band laten herstellen maar het blijkt erger dan verwacht: het moet een nieuwe worden.
Na onze check-in in het hotel gaan we nog een kijkje nemen naar de Horseshoe Bend, een gigantische kronkel van de Colorado rivier enkele kilometers buiten Page.

Het is weer gelukt: een lekke band !

2010-08-09T23:18:00.003+02:00

Het is vroeg opstaan voor iedereen vandaag want om 8 uur moeten we ons aanmelden voor de 'horseback ride'. Onze paarden Hoodini, Misty, JayDee en Tom brengen ons door de Ponderosa sparrenbossen naar de rand van het Water Canyon Amphitheater, het noordelikste deel van Bryce Canyon. Een mooie rit maar na anderhalf uur weten we waar ons zitvlak zit ...
Na de middag rijden we door naar Kanab. Daar we de oorspronkelijke route via de Cottonwood trail niet kunnen nemen, zouden we langs de gewone weg na anderhalf uur reeds in Kanab zijn. Dus nemen we een kleine omtoer langs de Pink Cliffs, een 4x4 route die droog ligt en de rotsen langs de buitenkant van het park laat zien.
Een mooie route maar met een wrange nasmaak: de trail is 'heel' ruw soms en het gaat dus trager vooruit dan verwacht. Op de koop toe rijden we een lekke band en verliezen we nog eens een klein uur aan het wisselen ervan.

Uiteindelijk komen we om 21h20 aan in Kanab, waar gelukkig de restaurants langer open zijn dan normaal.

Weer een streep door de rekening

2010-08-08T21:55:00.006+02:00

Ook voor vandaag is er een 4x4 trail voorzien, de Burr trail. Maar in het Visitor Center krijgen we te horen dat de trail misschien wel te doen is maar dat er 'Flash Flood Warnings' voor vandaag voorspeld zijn. Dat zijn plotse stijgingen van de rivieren (door hevige regen) waardoor ze ondoorwaadbaar worden en de wegen worden 'slick', een soort vettige modder waar zelfs een 4WD niet door geraakt.
Weer pech dus. We rijden dan maar onmiddellijk richting Bryce Canyon.
Onderweg passeren we Cannonville, waar ik het Visitor Center van het Grand Staircase-Escalante NP binnenstap. Ik vraag wat de toestand is van de Cottonwood trail die we morgen zouden rijden. 'All dirt roads in the park are impassable, sir !'
OK, dat is dan weer een streep door de rekening.

We komen rond 16h in Bryce Canyon aan en hebben nog genoeg de tijd om verschillende viewpoints van de unieke rotsstructuren te bewonderen. Het had onderweg nog stevig geregend, maar nu komt gelukkig de zon er weer door.

'Delicate Arch' bij de eerste zonnestralen

2010-08-07T23:14:00.001+02:00

Vroeg opstaan dus : 5h30 opstaan, een half uur rijden en een half uur stappen en rond 6h30 komt de zon op. Het is 19°C als ik iets na 6 uur aan de klim begin (ter info: de rest ligt nog te slapen). Maar de beloning is er wel: 'Delicate Arch' staat prachtig bij de eerste zonnestralen. Het voordeel is ook dat in deze vroege ochtend maar weinigen de moeite doen om tot hier te komen en er dus geen massa volk staat.

Na het ontbijt gaan we nog naar de 'Windows Section' waar o.a. 'Double Arch' te zien is. Voor de andere rotsbogen hebben we spijtig genoeg geen tijd meer. Het is ondertussen reeds overtrokken en het begint licht te regenen.
Na de middag rijden we door naar Capitol Reef NP. De off-road route van Cathedral Valley kunnen we echter niet rijden omdat bij de start de rivier te hoog staat en we er dus niet kunnen doorrijden.
De 'hot tub' met zicht op de rode rotsen van Capitol Reef, buiten naast het zwembad van het hotel, is een zalige afsluiter van de dag.

Parkhopping

2010-08-06T23:07:00.003+02:00

Eigenlijk reizen we van park naar park, parkhopping dus. Vandaag doen we er zelfs drie op één dag. We beginnen met het Dead Horse State Park, vanwaar we een prachtig zicht krijgen over de Colorado River die enkele honderden meters lager tussen de rode rotsen kronkelt.

Daarna rijden we door naar het Canyonlands NP. In het noordelijke deel ervan rijden we de Shafer trail, een 4x4 weg die we kunnen vergelijken met de Sani Pass in Zuid-Afrika vorig jaar. We komen er deze keer zonder brokken van af.
Terug in Moab nemen we een duik in het zwembad van ons hotel om wat af te koelen (het is vandaag 34°C).

Tegen zonsondergang rijden we dan naar Arches NP, het park met de vele rotsbogen. Ondertussen is de zon achter de wolken verdwenen en komt er een stevige wind opzetten. Pech dus. 'Delicate Arch' bij zonsondergang kunnen we vergeten. Misschien morgen vroeg opstaan dan ?

Noordwaarts naar Utah

2010-08-05T22:08:00.004+02:00

Na nog een zwaar onweer vroeg deze ochtend is nu de zon weer van de partij. Vandaag rijden we naar Utah. De route gaat langs het Goosenecks State Park waar we gigantische meanders van de San Juan River van bovenuit kunnen bewonderen. Daarna nemen we de off-road Valley of the Gods, zowaar een Monument Valley in het klein maar vooral zonder de drukte. Via de spectaculaire Moki Dugway (een steile weg in de rotsen met vele haarspeldbochten) komen we aan in Muley Point. Het lijkt hier alsof we vanuit een vliegtuig kijken over het landschap. In de verte zien we nog Monument Valley liggen op zo'n 30 km afstand.
Een kleine omweg naar het Natural Bridges National Monument met zijn immense rotsbruggen uitgesleten door de rivier, rond de dag af. We rijden door naar Moab en geraken er net na zonsondergang.

Hoogwater en een tocht door Marlboro Country

2010-08-04T21:37:00.002+02:00

We logeerden vlakbij de Canyon de Chelly en dat is dan ook ons programma voor deze voormiddag. We rijden langs de South Rim en maken een voettocht naar de White House Ruins, 200 meter lager in het dal van de canyon. De ruines liggen verscholen aan de voet van een immense rotswand in een vallei die onwezenlijk groen is, in tegenstelling tot de kale rotsen waarmee de vallei omringd is.
Onderweg naar Monument Valley stellen we vast wat de onweders van gisteren hebben aangericht: een rivier heeft de weg overspoeld en we moeten door een stroom van 30 cm diep rijden. Het hoge chassis van onze Jeep heeft hiermee dus zijn diensten al bewezen.

De dag eindigt in het prachtige Monument Valley bij zonsondergang. Anderhalf uur lang rijden we tussen de 'monumenten', de gigantische rotsformaties uit de publiciteit van Marlboro, of is het een western met John Wayne ?

Donders en bliksem !!!

2010-08-03T21:03:00.002+02:00

Na een kort bezoek aan Cathedral Rock in Sedona gaat de weg via Flagstaff naar Meteor Crater. Het is geen dorpje maar de plaats waar ooit, miljoenen jaren geleden een meteoriet is ingeslagen. De krater is zo'n 800 meter diameter en is Amerika's bekendste bezoek uit het heelal (en waar gebeurd !).

Iets verder op onze route, en we rijden op de Historic Route 66, komen we in Holbrook. Hier geen grote natuurwonderen maar een grappig motel bestaande uit wigwams en met voor elke wigwam een jaren 60 oldtimer voor de deur.
Vervolgens komen we in Petrified Forest NP. De versteende boomstammen zijn niet alleen qua aantal en omvang, maar ook qua kleur indrukwekkend. We maken snel voort, want het is nu nog droog maar rondom ons in de open vlakte zien we onweders passeren met regen en bliksems.

De laatste 100 km voor Chinle is het al donker, de regen valt met bakken uit de lucht en bliksems zien we in zowat alle windstreken.
In Chinle horen we dat in de streek een tornado gepasseerd is, wat voor hier heel uitzonderlijk is.

Van de broeiende hitte naar de koelere hoogten van Prescott

2010-08-02T22:46:00.001+02:00

We zijn al om 8 uur onderweg en voor we verder oostwaarts rijden gaan we eerst nog een aantal plaatsen in het Joshua Tree NP opzoeken : Keys View (bergtop met prachtig uitzicht), de Geology Tour road (4x4 track naar Pleasant Valley) en de Cholla Cactus Garden. De kids doen mee aan het Junior Ranger Program en krijgen als beloning een Ranger badge.
Het is reeds middag voorbij als we het park uitrijden en hebben nog zo'n 500 km voor de boeg ... Vanuit de laagvlakten van Arizona, waar de hitte tot 40°C stijgt en alles dor en droog is, rijden we naar de groene landschappen van de Prescott National Forest dat enkele honderden meters hoger ligt en het kwik 15° lager ! Het stijgen en dalen gebeurt met ontelbare haarspeldbochten en doet ons enorm vertragen. Je kan al raden naar het resultaat: het is al donker als we in Sedona aankomen.

Over 'andere' sterren en de eerste hitte

2010-08-01T19:37:00.005+02:00

We weten al dat in LA vroeg opstaan geen zin heeft daar de mist pas rond 10 uur optrekt. We hoeven ons dus niet te haasten. Vanaf de eerste zonnestralen zijn we de baan op. De voormiddag wordt opgevuld met een zoektocht om de 'Hollywoord sign' van kortbij te zien. De weg er naar toe is echter afgesloten en dus moeten we ons tevreden stellen met een viewpoint, alleszins een beter dan dat we tot nu toe gezien hadden. Daarna bezoeken we de Griffith sterrenwacht, het gerenoveerde art deco gebouw heeft naast enkele telescopen en een planetarium een tentoonstelling over hoe het heelal in elkaar zit. Zowel groot als klein leren er veel bij.

Na een lange rit komen we rond 16h30 in het Joshua Tree NP aan. We hebben nog net genoeg tijd om een wandeling te maken naar de Barker Dam, de enige plek met water in het park. Onze verwondering is groot als we er vrij veel dieren kunnen spotten waaronder de bighorn sheep en de jack rabbit en dat ondanks de grote hitte (om 18h is het nog 96°F of 36°C).
Een plons in het zwmbad vanavond zal deugd doen !

Hollywoord en de sterren

2010-07-31T21:39:00.004+02:00

We zijn reeds om 6 uur klaar wakker gezien de jetlag. Het weer is koud en mistig.
Na het ontbijt vertrekken we de stad in, naar Hollywood Blvd. Het is er eerst nog vrij rustig, maar het wordt met de minuut drukker. We ontmoeten veel sterren in het voetpad, maar echte zijn er niet te zien. Van Marilyn Monroe en John Wayne tot Harry Potter en Michael Jackson. Vooral de laatste heeft bijzonder veel trek. Na de middag nemen we een bustoer die ons de omgeving van Hollywood leert kennen: Beverly Hills, Bel Air, Melrose Place, Rodeo Drive, Sunset Strip, enz ...
Terug in het hotel nemen we nog een duik in het zwembad en de bijbehorende hot tub, een zalige afsluiter.

Los Angeles, here we come !

2010-07-30T21:08:00.000+02:00

Negen uur vliegen tot Chicago en dan nog eens vier uur tot Los Angeles, het is de ganse dag eigenlijk niets doen maar als we aankomen zijn we doodop.
Daar onze vlucht in Brussel met 40 minuten vertraging vertrokken is, hebben we ook minder tijd (dachten we) om over te stappen in Chicago. Gelukkig werd de tweede vlucht ook verlaat met een half uur, maar dat wisten we nog niet bij de landang aldaar. Het is lang aanschuiven aan de doeane. Iedereen (behalve de kinderen) moet zijn vingerafdrukken geven en een foto laten nemen. Het gaat er wel heel vriendelijk aan toe. De bagage moet opgepikt worden, door de controle gaan en dan terug inchecken. Met een monorail te gaan we vervolgens naar een andere terminal. Daar opnieuw handbagagecontrole en lopen naar de gate. De boarding is reeds begonnen en we mogen onmiddellijk instappen.
Onderweg vertelt de piloot ons dat we wat zigzaggen om onweders te ontwijken. Heel vriendelijk vinden wij ! Na onze aankomst in LA pikken we onze wagen op (het blijkt een JEEP Commander te zijn) en zoeken ons hotel.
Het is 8 uur 's avonds als we in het hotel in Hollywood aankomen.
We zijn doodop want het is voor ons 5 uur 's morgens Europese tijd. We kruipen onmiddellijk onder de lakens.

Dag & nacht

2010-06-15T10:43:00.001+02:00

Naast de 9 uren tijdsverschil tussen België en Californië, is er ook nog het verschil in breedtegraad. LA ligt op 34°05'N, wat overeenkomt met Marokko, San Francisco ligt op dezelfde breedtegraad als bvb. Cordoba in Spanje. Het gevolg is dat de dagen er anderhalf tot 2 uur korter zijn dan in België. Vooral 's avonds zal dit merkbaar zijn. In Arizona zal de zon al om 19h30 ondergaan.
Een interessante site voor al deze informatie is timeanddate.com.
We hebben er dus alle belang bij om onze dag vroeg te beginnen en de uitstappen te plannen in de ochtend als het nog iets koeler is. In de namiddag kunnen we dan de nodige kilometers doen naar de volgende etappeplaats.

Exit The Wave

2010-05-02T10:34:00.000+02:00

De kans was natuurlijk ook héél klein en het is uiteindelijk niks geworden. Geen Wave dus, het zal voor een andere keer zijn. De kans om de dag voordien ter plaatse aan 4 van de 10 permits te geraken laten we ook voor wat ze is. We kunnen dus beter iets anders plannen voor die dag, een boottocht op Lake Powell bijvoorbeeld.

The Wave

2010-04-19T11:37:00.001+02:00

Eén van de plaatsen die hoog op het lijstje staan is 'The Wave'. Het is een prachtige en unieke rotsformatie gelegen in een desolaat gebied op de grens van Utah en Arizona. Er is een permit nodig en er worden per dag slechts 20 bezoekers toegelaten op deze locatie. Tien ervan worden online verloot via de BLM permit site en nog eens 10 permits worden elke dag ter plaatse in de Ranger Station verdeeld voor de dag nadien.
Voor de verloting van de 10 online permits zijn er voor augustus meer dan 150 aanvragen per dag. De kans is dus klein dat we er 4 kunnen bemachtigen, maar wie niet waagt, niet wint!

Onze route

2010-04-14T11:13:00.005+02:00

De geplande route ligt grotendeels vast nu, met ongeveer 5000 km in 3 weken tijd. De overnachtingen liggen ook vast maar de route ertussen kan nog wijzigen indien nodig. Enkele bezienswaardigheden zijn onherroepelijk geschrapt: Zion NP, Mesa Verde NP en Sequoia/Kings Canyon NP liggen niet (meer) op de weg, in de North Rim van Grand Canyon NP was geen bed meer vrij en dus doen we de drukkere South Rim.
Er blijft natuurlijk nog heel wat over, hier is de kaart.

USA tour weergeven op een grotere kaart

Google Maps

2010-03-12T10:05:00.002+01:00

Sinds de recentste onwikkelingen in Google Maps is voor mij elke andere routeplanner overbodig geworden. Ik gebruik de tool reeds enkele jaren en stel vast dat ik niet meer zonder kan voor het plannen van een rondreis. Veel lof dus en ik heb zelfs geen aandelen van Google ...
Hoe ga ik te werk ?
1. Ik heb een Google-account en kan daarmee ook persoonlijke informatie opslaan in Google Maps onder 'Mijn kaarten'.
2. interessante locaties die ik vind in reisgidsen en op internet worden vastgelegd op een kaart.
3. vervolgens wordt een route uitgestippeld die langs die locaties passeert. Dit vraagt vrij veel tijd en meestal moeten enkele bezienswaardigheden geschrapt worden wegens gebrek aan tijd of een te grote omweg.
4. dan wordt gezocht naar gepaste overnachtingsplaatsen. Hierbij moet rekening gehouden worden met de lengte van een etappe, de tijd nodig om de bezienswaardigheden te bezoeken langs de weg, de overnachtingsmogelijkheden in een bepaalde regio, enz. Google Maps is hierbij een grote hulp: gewoon 'hotel' of 'B&B' intikken en vervolgens 'Zoeken in Maps' aanklikken. Je krijgt natuurlijk alleen de in Google geregistreerde hotels, maar dat zijn er heel wat. Ook recensies over de hotels zijn beschikbaar (voor wat ze waard zijn, natuurlijk).

Reisgidsen en internet

2010-03-09T16:54:00.021+01:00

Hoewel internet een schat aan informatie geeft, blijf ik nog altijd graag een reisgids lezen. Deze keer beperk ik mij tot 3 gidsen waarvan één geleend.
De Nelles Guide is een kleine gids(256 p.), bespreekt het gehele Westen van de USA en geeft daardoor weinig details. De helft van de gids kon ik overslaan omdat we er niet passeren.
De ANWB gids (504 p.) is zeer up-to-date en geeft zeer praktische informatie over de staten die wij gaan aandoen.
De Insight Guide (432 p.) is gespecialiseerd in de Nationale Parken maar dan van heel West-USA, inclusief Alaska. Een te groot gebied dus, maar de informatie is wel nuttig.
Het is misschien een detail, maar wat me reeds enkele jaren opvalt is de verouderde zgn. 'nuttige info'. Meerbepaald wordt over de beschikbaarheid van internet en WiFi-hotspots weinig of niets verteld. Ook de tips over fotografie zijn soms lachwekkend: het gaat nog over het kopen, bewaren en laten ontwikkelen van filmrolletjes ter plaatse. En dit las ik een een gids die gepubliceerd werd in 2008!

Een huurwagen op zijn Amerikaans

2010-02-25T17:20:00.001+01:00

Alles is groter in Amerika, dus ook onze auto. Ons oog is gevallen op een Dodge Durango 4WD (of iets gelijkaardigs). Hiermee kunnen we gerust ook op onverharde wegen in de Nationale Parken. De goedkoopste vinden we bij Sunny Cars, een onafhankelijke bemiddelaar voor autoverhuur die duidelijke prijzen heeft (alle verzekeringen inclusief, zonder eigen risico, geen extra kosten). Op verschillende internetforums krijgt deze maatschappij goeie commentaren.
Het is dus een 'broker' en onze wagen komt eigenlijk van bij Alamo. Rechtstreeks bij Alamo is de prijs echter veel hoger.

Rondreizen

2010-02-08T21:31:00.006+01:00

Dat het een rondreis wordt is natuurlijk evident voor ons, maar er zijn verschillende opties op dat vlak.
Met een huurwagen en kamperen is veruit de goedkoopste oplossing maar vermits we eigenlijk geen kampeermateriaal hebben (in Zuid-afrika en Australië was dat ter plaatse voorzien) zien we er wat tegenop om die investering te doen. Een degelijke 4-persoonstent kost al gauw 400-500 euro en kookmateriaal hebben we ook al niet. Bovendien zorgt dit voor heelwat meer kilo's bagage op het vliegtuig.
Een camper is een optie die we in Schotland en Noorwegen goed hebben ervaren. In Amerika heeft dit echter meer nadelen dan voordelen. Een camper voor 4 personen is groter dan in Europa (8 meter lang is geen uitzondering), verbruikt veel meer en is moeilijker te manoeuvreren. Bovendien ben je voor 3 weken al gauw 3000 euro kwijt. Uit reisverslagen van Amerikagangers las ik ook dat zelf eten maken in een camper niet bepaald goedkoper zou zijn dan op restaurant gaan.
De derde optie (die we uiteindelijk ook gaan kiezen) is een huurwagen met overnachting in motel/hotels. Het nadeel is dat we de meeste overnachtingen vooraf moeten vastliggen, zoniet bestaat de kans dat we teveel tijd verliezen bij het zoeken elke dag en/of dat we ergens belanden in een 'kruip-in' die we liever niet als reisherinnering zouden hebben. Bij het kiezen van de wagen kunnen we nu ook opteren voor een 4WD die de mogelijk biedt om off-road te gaan en zo minder toeristische routes te volgen. Dat wordt het dus !

America, here we come ...

2010-01-17T14:55:00.000+01:00

Traditioneel is januari hét moment om een vlucht te boeken aan een redelijke prijs, en dat is nu niet anders. Ik heb de prijzen vergeleken tussen verschillende lokale reisbureaus en ook online vluchtaanbieders zoals Airstop, Connections, Travelprice, enz. Niet alleen de prijs, maar ook het aantal tussenlandingen en de vertrek- en aankomsttijden van de vluchten zijn van belang. Een vlucht die bvb. vertrekt om 7h 's morgens waardoor je reeds om 5h moet inchecken is voor ons uit den boze. Ook meer dan 1 tussenlanding wordt uitgesloten.
Uiteindelijk geeft Connections ons het beste compromis. We vertrekken om 10h55 in Brussel en vliegen via Chicago naar Los Angeles. Voor de terugreis vertrekken we om 09h25 in San Francisco en vliegen opnieuw via Chicago naar Brussel. Totale prijs is om en bij de 3000 euro voor 4 personen.

Waar gaan we dit jaar naartoe ?

2010-01-03T11:50:00.004+01:00

Het is weer zover : uit ons verlanglijstje van de landen en streken die we graag eens zouden verkennen moet weer gekozen worden ... Een helse taak, maar één zaak is zeker: thuisblijven is geen optie !
IJsland staat hoog op de lijst, maar de kinderen willen graag nog eens naar een warme streek.
De keuze valt uiteindelijk op het Zuidwesten van de USA: Californië, Nevada, Utah en Arizona. Er is veel natuur (Nationale Parken), cultuur (cowboys en indianen !) en de dollar staat voordelig ! Het wordt waarschijnlijk de eerste 3 weken van augustus, we kunnen dus beginnen uitkijken voor de vluchten naar de 'Wild West'.

Wachten, wachten en wachten ...

2009-08-23T10:27:00.001+02:00

Het is 7h10 als we landen in Heathrow. Nu is het wachten tot 14h vooraleer we onze vlucht naar Brussel kunnen hebben. Een vlucht vroeger vastkrijgen is onmogelijk omdat onze bagage niet zou volgen. Dus zit er niets anders op dan onze tijd te vullen met snacks, drankjes en rondlopen in de shops.

Een drukke laatste dag

2009-08-22T17:03:00.003+02:00

Het had beter geweest om nog een dagje meer in Kaapsted te blijven maar dat was niet voorzien. Na het ontbijt maken we de reiszakken vertrekkensklaar en rijden we naar Boulder's Beach. Wandelen op het kleine strandje tussen de kolonie Afrikaanse pinguïns is onvergetelijk.

Vervolgens rijden we naar de Kaap de Goede Hoop en voor de laatste keer kunnen we onze Wildcard gebruiken die toegang geeft tot de SANparks. Ook het weer valt best mee, gezien het seizoen. De voorbije dagen is er veel regen gevallen. Vandaag staat er een stevige, frisse wind, maar de zon is er!

We zijn net op tijd vertrokken als er een bus Japanners arriveert.
We zouden via Hout Bay naar de Tafelberg rijden, maar spijtig genoeg is de spectaculaire Chapman's Peak Drive gesloten wegens lawinegevaar. Ook de Tafelberg blijkt gesloten wegens teveel wind. Daar hadden we sowieso geen tijd voor en het zicht vanop de ernaast gelegen Signal Hill is eigenlijk 'bijna' zo mooi en bovendien gratis.

Tot slot rijden we naar Bloubergstrand in het Noorden, naar mijn mening het prachtigste zicht op Kaapstad en de Tafelberg.
De wagen wordt afgeleverd bij KEA, er wordt geen probleem gemaakt over de kapotte vering.
In de luchthaven worden de laatste Rands omgezet in kadootjes, waarna we een lange terugvlucht tegemoet gaan.

Naar het 'einde' van Afrika

2009-08-21T20:03:00.006+02:00

Wat we voor onze laatste etappe nog willen bereiken is het zuidelijkste puntje van Afrika: Cape Agulhas (Kaap de Goede Hoop is het meest zuid-westelijke punt !) De weg ernaartoe is terug wat anders. Het lijkt op Ierland met glooiende heuvels met veel schapen en velden met graan of koolzaad. Het wat sombere weer doet er nog meer aan denken.
Bij Cape Agulhas bezoeken we de vuurtoren en natuurlijk ook de kaap zelf: "Been there, took picture !"

Na de middag rijden we verder en komen we in Caledon terug op de N2. We nemen geen gravels meer want ik stelde gisteren vast dat we een probleem hebben aan de rechter vering van de vooras. Het koetswerk hangt 10 cm lager dan aan de andere kant en onderaan het chassis steekt een metalen plaat naar beneden. Niet echt normaal en dus doen we geen ruwe wegen meer tot onze eindbestemming.
Naarmate we dichter bij Kaapstad komen wordt het drukker. We zijn het niet meer gewoon.
Langs de kustlijn van False Bay komen we op onze camping in Simonstown waar ook Pascal en Mia reeds aangekomen zijn. 's Avonds gaan we met hen uitgebreid op restaurant aan Boulder's Beach (tussen de pinguïns) om de fantastische reis af te sluiten.

Get your kicks too, on route 62 !

2009-08-20T18:04:00.005+02:00

Het weerbericht had een koude nacht voorspeld en daarom hadden we voor 400 Rand (ong. 35 euro) een chalet gehuurd ipv. in onze tent te slapen. Een goede beslissing blijkt deze ochtend want het heeft goed gevroren deze nacht. We zouden vandaag de Swartbergpas even oprijden, maar de koude nacht heeft ook voor sneeuw gezorgd in de bergen en de pas is nu gesloten.

Gelukkig kan de weg via Matjiesrivier en Kruisrivier ons ook bekoren: een groene, en dus vruchtbare vallei die helemaal niet aan Afrika doet denken.

Als we wat later de R62 oprijden lijkt het dan weer alsof we op de Route 66 ergens in Nevada rijden. Het is de Kleine Karoo, een uitgestrekte droge vlakte met wat lage begroeiing, struiken, cactussen en af en toe een ... struisvogel.

Voorbij Barrydale verlaten we de R62 om de Tradouw Pass door te rijden (die dan weer lijkt op een Pyreneeënroute) om aan te komen in Swellendam.

Kanotocht valt in het water

2009-08-19T20:46:00.011+02:00

Het heeft deze nacht nog meer geregend en 's morgens ziet het er niet veel beter uit. We zouden nog een dag in Wilderness blijven om te kanoën maar daar zouden we niet veel plezier aan hebben bij dit natte en koude weer.
We besluiten onmiddellijk ons boeltje bij elkaar te nemen en te vertrekken in de hoop ergens beter weer te vinden. Na enkele tientallen kilometers bereiken we Reebok aan de kust. De zon begint door te breken en de walvissen in de Mosselbaai lijken het ook te appreciëren. We zien er gemakkelijk een tiental, sommige dicht bij de branding die in de golven 'rollen' en andere verder in zee die mooi hun staartvin naar omhoog steken.

Na de lunch in Mossel Bay rijden we terug landinwaarts via de R328 naar Oudtshoorn. Aan de Robinson Pass lijken we wel over een Schotse bergpas heen te rijden, ruw landschap met rotsen en veel groen.

Bij het naderen van Oudtshoorn kunnen we niet meer naast de struisvogels kijken, honderden, duizenden, ...

Van Storms naar Wilderness via het chique Plettenberg

2009-08-18T20:15:00.008+02:00

Ondanks de kustlocatie hadden we deze nacht niet te veel wind. Het lawaai van de golven was er wel, maar stoorde niet.
Mooi weer in de ochtend voor een wandeling naar en over de indrukwekkende hangbrug over de Storms River. We stellen vast dat de natuur hier veel groener is dan dat we tot nu toe al gezien hadden. Er zijn ook meer bloemen, zelfs nu in wintertijd bloeien de aronskelken hier welig.

Rond de middag komt er bewolking op, maar het blijkt een kustfenomeen te zijn. Als we landinwaarts rijden klaart het snel weer op. Via Nature's Valley, Plettenberg Bay en Knysna komen we tegen de avond aan in Wilderness.
Pascal en Mia zijn er ook en op het nippertje redden ze ons van een avondmaal in een regenbui. Onze spaghetti is net klaar als het begint te druppelen en gastvrij als ze zijn, mogen we deze in hun camper opeten. Nog een spelletje Carcassone rond de avond af.

"...en een olifant, een olifant, een olifant loopt door !"

2009-08-17T20:44:00.010+02:00

Terwijl Mia en Pascal reeds 's morgens vroeg het park verlaten, gaan wij er nog wat rondtoeren voor, wie weet, een leeuw te kunnen zien. Bij de drinkpoelen zien we nog veel olifanten, ook een modderspelletje onder de baby-olifantjes. We wanen ons in het Jungle-boek. De leeuwen blijven echter afwezig.

We verlaten het Addo park aan de zuidkant om terug op de N2 te komen. De weg is er wel, maar we staan voor een 'collapsed bridge' over de Sundays River. De brug is er wel maar ze is waarschijnlijk te onveilig om erover te rijden, pech dus. We nemen dan maar een kleine gravel die de rivier stroomopwaarts volgt en vinden een andere brug die wel bruikbaar is. Het duurt echter nog een half uur vooraleer we terug op de N2 geraken.

Ondanks nog wegenwerken komen we voor het donker aan in het Tsitsikamma NP. De camping ligt aan een rotskust waarop de golven de hele nacht inbeuken.

Olifanten in Addo

2009-08-16T16:30:00.010+02:00

Weer een saaie rit vandaag, maar gelukkig niet zo lang. Het zijn rechte banen waarop we goed kunnen doorrijden.
Rond 14h zijn we reeds in het Addo Elephant Park en Mia en Pascal zijn er ook juist aangekomen. Samen rijden we onze eigen game drive in het park (kort bij elkaar met de kinderen op de achterbank). Aan olifanten is hier zeker geen tekort, maar er zijn ook zebra's, impala's, knobbelzwijnen en buffels. We zien opvallend veel karkassen van buffels en impala's. De leeuwen laten zich echter niet zien.

's avonds op de camping van Addo leggen we 'worsjes op de braai' met achteraf een dessertje bij Petzl-licht.

Struissies op de camping

2009-08-15T18:24:00.007+02:00

Het was IJSkoud deze morgen! 2°C in de tent en een laagje ijs op de wagen en de tenten.
Een weinig interessante rit vandaag. Via Mount Frere en Mthatha komen we in het Areena River Resort nabij East London.
Op de camping lopen enkele struisvogels rond. Ze doen niks maar door hun grootte lijken ze wel wat gevaarlijk. De kids hebben er schrik van, maar we stellen vast dat de nieuwsgierige vogels nog meer schrik hebben van ons als we erachter lopen!

Naar de hoogste pub in Afrika

2009-08-14T22:13:00.003+02:00

's Morgens is het bewolkt maar droog. Belangrijker is dat er vannacht geen wind was en we dus beter geslapen hebben. We rijden terug naar de bewoonde wereld maar nemen vanaf Mooi Rivier de kleine binnenwegen naar de Sani Pass, de grens met Lesotho. De gravel kronkelt tussen de weiden van de 'cattle farms', grote boerderijen met vleesvee.

De Sani Pass is een ervaring. Voorbij de grenspost van Zuid-Afrika wordt de gravel een 4x4 track voor liefhebbers. Uitstekende rotsblokken en diepe putten doen ons stevig door elkaar schudden maar een klein uur later staan we boven op de 2865 meter hoge pas aan de grenspost van Lesotho. En wij hebben daar nu een stempeltje van in ons paspoort!

Op de pas is het koud en er ligt sneeuw op de bergflanken. We drinken een verwarmende kop koffie in de hoogste pub van Afrika, de Sani Top Chalet.
Hobbelend rijden we terug naar beneden via dezelfde weg, de steile afgronden doen ons een beetje huiveren.
Het is al donker als we in Kokstad aankomen en we zijn moe. De Stoneybrook Ranch heeft echter lekkere steaks en een stevige pint waarmee we er terug bovenop komen.
Het is ook druk in de ranch, morgen is er een off-road race in de nabije heuvels.

Een slapeloze nacht

2009-08-13T21:09:00.009+02:00

We beleefden de vreselijkste nacht tot nu toe: door de wind hebben we geen oog dichtgedaan. De tent op de wagen waggelde en het regenzeil flapperde voortdurend. Omdat het toch niet regende hebben we rond middernacht het zeil eraf gehaald wat het lawaai enigzins verminderde.
's Morgens was het prachtig weer en ... windstil.

De wandeling naar de Battle Caves gaat bergop maar is niet al te vermoeiend. Bij de grot, eerder overhangende rotsen, zien we de mooie San-rotsschilderingen. Zahzi, onze gids, vertelt in gebrekkig (en grappig) Engels wat erop te zien valt.

We ontmoeten ook Mia en Pascal, twee Nederlanders die toevallig dezelfde route volgen als wij. Na de wandeling zijn we bij hen uitgenodigd voor een kop koffie en een spelletje 'Carcassone', de kinderen vinden het keileuk !
's Avonds bij het avondeten is er gelukkig geen wind meer en kunnen we een kampvuur maken. Weeral 'keileuk' voor de kids.

Injisuthi met veel wind

2009-08-12T20:50:00.004+02:00

Vandaag rijden we helemaal de bergen in naar Injisuthi, een kampplaats in het uKhahlamba Drakensberg Park. We rijden via Durban, hoofdzakelijk op een snelweg. Onderweg valt niets te beleven tenzij een gekantelde vrachtwagen met sinaasappelen in de andere rijrichting (gelukkig maar), die zorgt voor een kilometerslange file.
Gezien de afgelegen plek in de bergen doen we ons best om goed voor zonsondergang aan te komen, wat ons nog lukt ook.

Bij aankomst schrijven we ons ook in voor een wandeling met gids naar de Battle Caves.
Het is een prachtige vallei, maar er staat enorm veel wind. Gelukkig geen koude !

Suikerriet en Shaka Zulu

2009-08-11T19:35:00.007+02:00

Vooraleer we de baan opgaan bezoeken we nog het Crocodile Centre in St. Lucia. Het is een asiel en tevens een onderzoekscentrum voor krokodillen over de hele wereld. De beestjes zitten veilig achter een afsluiting, maar ze blijven angstaanjagend. Alleen de baby-crocs kunnen wat bekoren, maar ook zij hebben vlijmscherpe tanden ...
We rijden vandaag door het kustgebied, maar de zee krijgen we onderweg niet te zien. Het landschap is vlak met veel suikerriet plantages. Propvolle vrachtwagens met maaisel domineren de weg.
In plaats van de N2 te blijven volgen kiezen we een binnenweg die ons naar de site van Chaka Zulu's Palace (ooit een grote Zulu koning) zou moeten brengen. We vinden echter niets daarvan, alleen wegenwerken.

In de sterk beveiligde en goed bewaakte camping van Tugela Mouth aan de kust staat er veel wind. De kids testen het zwembad, maar het is koud !!!

iSimangaliso Wetland Park

2009-08-10T17:11:00.007+02:00

Vanuit St. Lucia bezoeken we vandaag een deel van het iSimangaliso Park tot Cape Vidal. Bij het buitenrijden van de camping kunnen we het badmoment van een familie nijlpaarden gadeslaan in de riviermonding op een tiental meter van de oever.
Onze buren op de camping vertelden ons gisteren dat het soms aanschuiven is aan de ingang van het park omdat er maar 150 wagens tegelijk binnen mogen. Dat blijkt deze ochtend echter geen probleem te zijn.
Aan de rotskust bij Mission Rocks zien we heel wat zeefauna en flora in de getijdepoelen. Meer landinwaarts bij de lagunes vinden we krokodillen en nijlpaarden.

Aan Cape Vidal maken we een strandwandeling, waarna we terugkeren naar St. Lucia.

's Avonds eten we een verrukkelijke 'sea platter' met een lekker wijntje erbij.

Van Itala naar de Indische Oceaan

2009-08-09T21:59:00.005+02:00

De nacht was rustig, we hebben alleszins geen dieren horen of voelen langskomen nabij onze tenten. We rijden het park terug buiten via een 4X4 track en komen nog wat wildlife tegen, echter geen zwarte neushoorns (waarvoor dit park bekend is).
Onderweg naar St. Lucia aan de Indische Oceaan kunnen we het Hluhluwe Game Reserve nog meepikken. We kunnen er gratis doorrijden met onze Wildcard die toegang geeft tot alle SANparks. We hebben het geluk nog enkele witte neushoorns te zien.

Overnachten in de bush

2009-08-08T18:55:00.010+02:00

We rijden de hele dag door het park maar het wildlife laat zich niet veel zien, tenzij enkele Pumba's, zebra's, struisvogels, gnoes en giraffen. Verder wel mooie natuur en prachtige vergezichten.

Rond 16h30 komen we op de Doornkraal campsite. Deze is niet omheind en er wordt afgeraden om 's nachts uit je tent te komen ...
Ondanks deze beperking kunnen we vanuit onze tent genieten van een prachtige Zuiderse sterrenhemel, Melkweg inbegrepen.

Tussen de Swazis

2009-08-07T20:33:00.007+02:00

Mlilwane is geen natuurpark maar een dierenasiel waar dieren met medische of habitatproblemen naartoe gebracht worden voor verzorging of opvang. in de hippopool zitten bvb. 2 nijlpaarden en enkele krokodillen die op vaste tijdstippen gevoederd worden en van nabij bekeken kunnen worden door de bezoekers.

Rond de middag rijden we verder zuidwaarts via Manzini, Lukhula en Big Bend naar de grenspost van Lavumisa. Eveneens druk en de wachtrijen zijn langer. Terug wat stempels en we kunnen verder via Pongola en Magudu naar het Itala Nature Reserve.

We komen er aan rond 17h30 maar de campingplaats ligt nog minstens een uur rijden van de parkgate. We besluiten een chalet te huren in het Ntshondwe Main Restcamp om ons de nachtelijke rit over een 4x4 track te besparen.

Swaziland op het nippertje

2009-08-06T13:05:00.010+02:00

We krijgen nog een game drive in de vroege ochtend. De gids belooft natuurlijk niets, maar hij doet zijn best om ons nader wildlife te tonen. Weer geen leeuwen of luipaarden, maar wel knobbelzwijnen ("pumba's"), een witruggier, en verder zebra's, impala's, giraffen en gnoes.

Vandaag rijden we naar Swaziland. De weg White River en Nelspruit is lang en saai, vooral omdat er niet snel kan gereden worden en de Zuid-Afrikaanse politie staat geregeld langs de weg met speedguns. In Barberton lezen we dat de grenspost in Jozefsdal sluit om 16h en het is reeds 15h30. Dat zal krap worden. Na een tiental minuten steil omhoog met haarspeldbochten wordt het duidelijk dat we het nooit zullen halen. In de hoop op een mirakel rijden we toch verder.
Als we om kwart over vier nog wegenwerken bijkrijgen kunnen we het helemaal vergeten. Ik vraag aan de werfleider of er een alternatief is, zoniet moeten we 150 km rondrijden. En warempel, een kleine gravel gaat zuidwaarts langs de grens door het Songimvelo Game Reserve naar een andere grenspost die tot 22h open blijft.
De 50 km lange gravel op dit late middaguur is prachtig en we genieten ervan.

Als we rond 17h30 bij Oshoek aankomen zijn we niet alleen. Het is een drukke grenspost maar de wachtrijen aan de loketten zijn nog redelijk.
Na de nodige stempels kunnen we verder. De weg naar de hoofdstad Mbabane is een heuse snelweg, 2x2-vaksbaan met verlichting !
Het is al 19h30 en donker als we in het Mlilwane Wildlife Santuary aankomen.

Het Afrika-gevoel in Pungwe

2009-08-05T20:48:00.008+02:00

Bij het ontwaken vraag ik me af of we nog meer in Afrika kunnen zijn dan op dit moment. We worden gewekt om 6 uur en er staat onmiddelijk een "bush walk" op het programma. Onze gids 'Prince' legt uit dat het niet de bedoeling is om gevaarlijke dieren van kortbij te zien, maar eerder om de natuur te leren kennen : bomen, planten, klein wild, vogels en sporen van dieren.
Bij onze terugkeer in het kamp enkele uren later staat het ontbijt klaar: een Engels ontbijt maar klaargemaakt op een kampvuur. Spek, worstjes, ei, toast aangevuld met een Afrikaanse soort havermoutpap en fruit.

Na het ontbijt hebben we vrij tot 15h. We observeren het klein wild dat langskomt in het kamp: blou-aapjes, exotische vogels en bosbokken.

Na een late lunch vertrekken we op game drive met de open Landrover. We willen leeuwen en luipaarden zien, maar we weten ook dat er niet op een knopje kan gedrukt worden om het gevraagde te tonen. We zien wel giraffen, buffels, mangoesten, gnoes, zebras, impala's en olifanten.

De 'gravels' van Kruger

2009-08-04T20:25:00.012+02:00

De hele dag kunnen we rondrijden met onze eigen wagen en dieren observeren. Van de Big-5 hebben we er 4.2 gezien, ttz. het luipaard liet alleen een stukje van zijn staart zien, maar de andere (leeuwen, olifanten, buffels en neushoorns) hebben we volledig op ons lijstje. Verder ook natuurlijk giraffen, zebras, nijlpaarden en krokodillen.
We rijden zuidwaarts tot Tshokwane om dan via de Orpen Gate terug het park te verlaten. We moeten nog naar het nabijgelegen Pungwe bush camp in het Manyeleti Game Reserve. Nu ja, nabijgelegen wil zeggen dat we nog een uur rijden over een kronkelende gravel en pas in de schemer aankomen in het kamp.

Cilia, de gastvrouw ontvangt ons met haar staff en brengt ons naar onze 'kamer', een hut met rieten dak en muren van canvas. De badkamer heeft een douche, ligbad, wastafel en toilet, alles in een 100% 'Out-of-Africa'-stijl. Na het avondeten worden we naar onze 'kamer' gebracht (kwestie van geen ongewenste gasten tegen te komen onderweg). De warmwaterkruik in ons bed zorgt voor een zalig warme nacht in de bush.

Via de Panoramaroute naar Kruger

2009-08-03T20:04:00.005+02:00

Daar het vroeg donker wordt (rond 18h) staan we ook vroeg op (rond 6h30). Het lijkt onmenselijk vroeg, maar we gaan eigenlijk ook vroeg slapen. Bovendien zijn we zeker niet alleen, er is al heel wat beweging op de camping. En niet alleen van mensen, ook de kleine 'blou aapjes' (vervet monkeys) slingeren door de bomen. Het is dus uitkijken voor ons ontbijt !

Bij gebrek aan tijd gisteren rijden we vandaag een stukje terug over de Panoramaroute voor enkele watervallen en mooie uitzichten over de Blyde River Canyon.
Vervolgens rijden we via de Abel pass en de Strijdom Tunnel naar de Orpen Gate, de ingang naar het Kruger Park. We moeten ons haasten want onze camping in Satara sluit zijn poorten om 18h, en we komen uiteindelijk aan om ... 18h.

De Long Tom pass met hagel

2009-08-02T18:16:00.004+02:00

Als we rond 7 uur de gordijn opentrekken zien we blauwe lucht, het mooie weer is teruggekeerd, gelukkig maar ! Na het ontbijt stoppen we de wagen vol en doen onze inkopen voor de eerste dagen in de nabijgelegen supermarkt. Het is even wennen om zoveel security te zien op de parking van het shopping center.
De eerste paar 100 km op de N4 uit Johannesburg is vrij saai, maar als we Middelburg (!) en Belfast (!) voorbij zijn wordt het landschap groener en heuveliger. De Long Tom pass op 2150 m hoogte is indrukwekkend, maar de hagelbui die we er even later bijkrijgen hebben we nog nooit gezien: hagelbollen als knikkers zetten de rijweg volledig in het wit. We moeten even aan de kant staan tot het ergste voorbij is.
Via Sabie en Graskop komen we net voor het donker aan in de Blyde River camping.

Welcome to Jo'burg

2009-08-01T16:25:00.005+02:00

Slapen in een vliegtuig is natuurlijk geen luxe, maar het gaat wel. Als we gewekt worden vliegen we boven de Kalahari woestijn van Botswana en krijgen we te horen dat het in Jo'burg regent bij 4°C. In de luchthaven worden we opgewacht door een busje dat ons naar de guesthouse brengt. De chauffeur vertelt dat het heel uitzonderlijk is om dit weer te hebben in de winter, gisteren was het nog stralende zon ! Hopelijk wordt het snel weer beter ...
In de guest house worden we verwelkomt door de gastvrouw Erna. Na de middag brengt ze me naar het KEA depot waar ik onze 4x4 camper ga ophalen. Het is er lang wachten want we zijn er niet alleen. Bovendien krijgen we een splinternieuwe wagen en ze moeten er nog de daktenten op monteren.

Terug in de guest house bekijken we het kampeergerief en schikken we alles naar onze zin.
De kinderen hebben al wat geslapen in de namiddag, maar ook wij zullen vandaag vroeg ons bed ingaan.

We zijn vertrekkensklaar !

2009-07-31T19:10:00.002+02:00

Alles is nagekeken en ingepakt. Met 3 grote reiszakken (1 minder dan vorig jaar) zullen we ook deze keer weer teveel hebben meegenomen. Alle fotomateriaal is opgeladen en nagekeken, evenals alle reisdocumenten.
Na een korte vlucht tot London Heathrow en een eveneens korte tussenpauze aldaar, zijn we klaar om te boarden voor de Airbus A340-600 van South African Airways.

Het weer

2009-07-16T14:15:00.004+02:00

In Zuid-Afrika is het nu winter, zoveel is duidelijk. De website van de South African Weather Service geeft reeds een goed beeld waaraan we ons mogen verwachten. In het Krugerpark (Skukuza) wordt het de volgende dagen tot 25-26°, terwijl het 's nachts afkoelt tot 3-4°. De Oostkust (Cape St. Lucia) heeft overdag dezelfde temperaturen, maar heeft 's nachts mildere temperaturen (10-12°). In Kokstad daarentegen stijgt het kwik overdag niet hoger dan 17-18° en 's nachts vriest het er momenteel tot -4°C ! In Kaapstad ten slotte schommelen de temperaturen tussen 10° 's nachts en 22° overdag.
Wat ons betreft zijn dit aangename temperaturen zolang we maar degelijke slaapzakken krijgen bij onze 4x4 camper. De ervaring van Gin Gin (Australië, vorig jaar) zou ik liever niet meer meemaken.

Nog 4 weken ...

2009-07-04T16:18:00.005+02:00

Onze volgende reis is eigenlijk reeds enige tijd gepland, maar veel tijd voor de voorbereiding is er nog niet geweest, en dus ook niet voor deze blog.
Het reizen met een 4X4 camper is ons vorig jaar zo goed meegevallen (ondanks de lekke banden), dat we het dit jaar opnieuw gaan doen ... in Zuid-Afrika !
Deze keer is het een Nissan Double Cab 4X4 met 2 tenten op het dak.

We zullen landen in Johannesburg om vandaar Oostwaarts te rijden naar het Krugerpark. Verder gaat het via Swaziland naar de Indische Oceaan om dan (in grote lijnen) de kust te volgen tot in Kaapstad. Vandaar vliegen we terug huiswaarts.
Onderweg zullen we vele natuurparken aandoen, maar ook de Tuinroute, de Wijnroute en de Drakensberge. Ik stel nu al vast dat 3 weken veel te kort zal zijn ...

Een eerste reisgids is intussen reeds uitgelezen, de ANWB Wereldreisgids 'Zuid-Afrika'. Het meer dan 400 pagina's tellend boek geeft veel informatie, maar soms ligt de nadruk iets te sterk op accomodaties en restaurants. Het laatste kunnen we wel gebruiken, maar veelal zullen we niet in de grotere steden komen.

Huiswaarts

2008-08-28T17:08:00.002+02:00

We moeten rond de middag in de luchthaven zijn en hebben dus tijd genoeg om onze bagage vertrekkensklaar te maken. Bij het inchecken vraagt de dame ons hoe ons verblijf was in Australië. "We had a great time!", vertel ik haar. "Oh, nice. Make it your best kept secret", antwoordt ze met een knipoog.

Terug in Sydney

2008-08-27T14:32:00.005+02:00

Als we 's morgens in Dorrigo vertrekken regent het pijpestelen en het hagelt zelfs onderweg. We dachten in Dorrigo NP en in Bellingen even rond te wandelen maar dat is nu afgelast. We rijden meteen door richting kust voor beter weer. Eerst is het er nog bewolkt maar later komt de zon er toch door.
Rond de middag zijn we in Port Macquarie waar op Flynns Beach een surfwedstrijd voor 40-plussers doorgaat. De golven zijn niet heel hoog maar toch genoeg voor enig spektakel.
Daarna rijden we in 1 ruk door naar Sydney, maar onderweg zijn er heel wat wegenwerken zodat we pas rond 18h30 in Sydney aankomen. De B&B is nogal excentriek maar prachtig ingericht door de gastvrouw/kunstenares.
Morgen staat de laaaaaaaaaaaange terugreis op het programma ...

Over Byron Bay naar Dorrigo

2008-08-26T20:28:00.004+02:00

We staan even vroeg op als de Thielemanskes en zijn met hen mee om 8h de deur uit. Zij moeten gaan werken en de kinderen naar school. We nemen afscheid en spreken af voor een terugzien in december bij ons thuis.
Onze laatste etappe passeert eerst aan Cape Byron, het meest oostelijke punt van Australië. Het zicht is er uitstekend en het duurt niet lang of we zien in de verte enkele bultrugwalvissen en dolfijnen. En er komt nog wildlife in het vizier: een water dragon (een reptiel van zo'n 30 cm lang) en pelikanen. Later op de dag zien we ook een horde kangoeroes waar we deze keer niet naast kunnen kijken.
Tegen het einde van de dag rijden we naar Dorrigo, zo'n 30 km het binnenland in via een kronkelend baantje naar 700 meter hoogte. Het landschap verandert in een quasi-Ardeense vallei met boerderijen en groene weiden met bonte koeien. Een dorpje onderweg noemt zelfs Bellingen en het lijkt wel 100 jaar terug in de tijd.

Laatste dag in Robina

2008-08-25T09:42:00.003+02:00

In de voormiddag gaat Mieke nog werken terwijl de rest thuis blijft en inkopen gaat doen voor vanavond. Ik maak met Stefan een ritje langs de Gold Coast om scampis te kopen in de haven. Surfers Paradise is Blankenberge in het kwadraat op een Australische leest geschoeid. Niet de plaats waar we onze tijd willen doorbrengen... Grote appartementsblokken en Bay Watch toestanden zijn aan ons niet besteed.
Ondertussen wordt het zwembad voor de tweede maal ingehuldigd door de kinderen, maar het water is nog steeds ijskoud.
Na de middag gaan we naar Currumbin Valley en verder naar Currumbin Beach. Er staat veel wind en de golven slaan hoog om.

Uitstapje naar Binna Burra in de Aussie way

2008-08-24T22:35:00.007+02:00

Na een ritje van drie kwartier naar Binna Burra maken we de Caves Circuit wandeling en zien we onze eerste koala in het wild. De picknick op de middag is een 'barbie' (barbecue) in de picknick area van het national park: burgers, chicken skewers en kangoroo vlees. Lekker, met een Australisch wijntje erbij. De Aussie way bevalt ons wel ! (geen paniek, we komen nog naar huis)
Als we terug thuis komen wordt het zwembad ingehuldigd. De winter is bijna voorbij en het wordt overdag al behoorlijk warm. Alleen het water is nog maar 18 graden.

Gold Coast relaxing

2008-08-23T23:28:00.005+02:00

Nu komt het relaxere deel van de reis. De kinderen willen naar de beach waar de praktijk van de bodyboard (klein surfboard waar je op ligt) uitgetest wordt. We zien vanop het strand een dolfijn en een walvis in de verte voorbij trekken. Het is hier winter maar voor ons is dat toch behoorlijk 'insmeer'-weer. Na een Australian Icecream (de echte, echte) en een wandeling door de Burleigh Heads NP keren we terug naar huis.

Weer de lucht in

2008-08-22T22:08:00.003+02:00

We hebben weer een hoofdstuk afgerond van onze reis. We laten de Red Centre achter ons en vliegen vandaag naar Brisbane. De 4WD camper wordt terug ingeleverd bij Britz en een taxi brengt ons naar de luchthaven. Onze vriendelijke taxichauffeur speelt graag reisgids en vraagt ons of hij wat over Alice Springs mag vertellen. We komen heel wat te weten : dat het hier niet meer geregend heeft sinds maart vorig jaar, dat er in 1988 een overstroming was van 4 meter hoog en die 2 miljard dollar gekost heeft, dat de stad ontstaan is rond een pub in de jaren 20 en dat de staat Northern Territory het hoogste percentage aboriginals heeft van Australie en dat de integratie een ramp is.
We zijn ruim op tijd in de luchthaven zodat er nog een beetje shopping-tijd is. De vlucht gaat over Sydney omdat rechtstreeks vliegen naar Brisbane niet mogelijk is.
We komen rond 19h30 aan in Brisbane en vertrekken een halfuur later met een (gewone) huurauto naar Robina. Onderweg is er een ongeluk zodat we pas rond 22h bij de Thielemanskes aankomen. Er wordt veel verteld en we liggen laat in bed ...

Palm Valley

2008-08-21T21:35:00.008+02:00

Het is mijn verjaardag vandaag en ik krijg twee gerepareerde banden cadeau voor 100 dollar. De 'bandenspecialist' was een trio van gespierde mannen die zonder hulp van enige pneumatische machine in een mum van tijd een nieuwe binnenband staken. Rond 10h30 stonden we al vertrekkensklaar naar Palm Valley.
De route er naar toe liep door een uitgedroogde rivierbedding en was weer 4x4 werk van de bovenste plank. Eerlijk gezegd had ik de eerste kilometers wel een klein hartje uit schrik voor een vierde lekke band maar dat bleek ongegrond. Na 20 km stonden we in het midden van Palm Valley, een uniek biotoop van de Red Cabbage Palm, een soort die alleen hier bestaat op de wereld en waarvan er ongeveer een 200 tal exemplaren groeien. Wondermooi !
Na een wandeling van een uurtje keren we terug via dezelfde rivierbedding.
Onze route gaat verder via Gosse Bluff, de meteorietkrater die we gisteren bezochten, en vervolgens naar Glen Helen. We volgen de West Macdonnell ranges tot in Alice Springs. Het is al donker als we daar aankomen. We logeren op dezelfde camping als de eerste keer. 's Avonds staat er een ijskoude zuidenwind, het is er amper 9 graden als we gaan slapen.

De Mereenie Loop

2008-08-20T22:41:00.008+02:00

Na een rijkelijk 'ochtendbuffet' in het Kings Canyon Resort vertrekken we voor een dagje 'gravel' langs de Mereenie Loop. Geen moeilijk traject want het is een vlakke, brede en rechte weg door de rode woestijn. Om de ribbels die in dergelijke wegen vaak voorkomen wat te verzachten, verlaag ik de bandendruk. Dat rijdt heelwat comfortabeler. Op de middag picknicken we in Gosse Bluff, een meteorietkrater met een diameter van 5 km. 142 miljoen jaar geleden sloeg hier een meteoriet in van 1 km diameter. Voor de aboriginals is dit een heilige plaats.Er zijn verder geen bezienswaardigheden langs de weg en dus rijden we flink door zodat we vroeg in Palm Valley kunnen aankomen. Rond 15 uur voel ik dat de wagen nogal wat onstabiel op de weg rijdt. We zien toevallig wilde paarden langs de weg en ik maak van de gelegenheid gebruik om de banden eens te controleren. Wat ik in mijn achterhoofd vreesde, is dus gebeurd: weer een lekke band. Geen probleem want ik weet ondertussen al hoe snel een band te vervangen is en na 20 minuten is de klus geklaard.We rijden verder en op een drietal kilometer voor het eerstvolgende dorpje Hermannsburg voel ik weer dat onstabiele rijgedrag ... Vreemd, denk ik, en loop weer eens rond de wagen. Een sissend geluid komt uit de pas vervangen reserveband. Hij staat nog niet volledig plat en dus spring ik terug in de wagen en rijdt zo snel mogelijk verder naar Hermannsburg. Als we bij het eerste (en blijkbaar ook het enigste) tankstation aankomen staat de band helemaal plat. De vriendelijke man van het tankstation kan ons niet direct helpen maar kan wel zorgen voor een 'bandenspecialist' voor morgenvroeg. Intussen stelt hij voor dat we overnachten in de camping van het dorp.Het is een mooie en propere camping maar van slapen komt niet veel in huis vanwege tientallen blaffende honden ergens verder in het dorp.

Van Uluru naar Watarrka

2008-08-19T22:22:00.005+02:00

Na twee nachten in Uluru moeten we onze kampplaats opkramen en rijden we door naar het noorden. De koude nachten (+3°C) zijn we ondertussen al gewoon, alhoewel het opstaan vanuit een warme slaapzak telkens weer moeilijk valt.
Onderweg zien we wilde kamelen, een verloren gelopen emoe aan een tankstation en giftige meloenen langs de weg. We komen net op tijd aan in Kings Canyon (Watarrka voor de aboriginals) voor een wandeling langs de kam van een canyon die dateert uit de periode van toen de aarde pas een vaste korst kreeg. De zichten zijn adembenemend en we voelen ons klein.

Uluru en de Olgas

2008-08-18T22:15:00.002+02:00

Het is geen naam van een nieuwe rockband, maar twee 'rocks' die de Red Centre zo bekend maken. Eerst bezoeken we Uluru van naderbij met twee wandelingen langs oude rotstekeningen en waterholes. Langs de ringweg bezichtigen we de 'Rock' van alle zijden. Het is écht een merkwaardig natuurfenomeen.
Daarna rijden we naar de Olgas. Deze zijn minder bekend maar minstens even merkwaardig. Het is een groep van monolieten die samen omvangrijker en hoger zijn dan Uluru. Ook hier maken we een kleine wandeling, maar de avond valt snel en we zijn nog net op tijd terug voor de 'Sunset View'. Het is weer pikdonker als we terugkeren naar de camping.

Rood

2008-08-17T14:53:00.004+02:00

Zondag, en dat betekent hier op de camping: 'Free Pancake Breakfast'. Dat willen de kinderen niet missen! En wij ook niet.
We vertrekken bijgevolg iets later dan voorzien, maar onderweg vallen toch geen spectaculaire dingen te beleven. We bezoeken een Camel Farm en ervaren we de uitgestrektheid van de Red Centre. Het aantal kleurschakeringen van rood in het landschap is ontelbaar.
Tegen de avond komen we net op tijd aan in Uluru voor het spektakel van de dag: de 'Sunset View'. Het is een klassieker maar je moet het gezien hebben, en eerlijk gezegd: we hebben ervan genoten.

A town like Alice

2008-08-16T22:51:00.005+02:00

We vliegen vandaag naar de Red Centre voor een volgende episode in ons avontuur. Onze vlucht is om 11h25 maar we moeten eerst alles nog ingepakt krijgen in onze vier reistassen. Het inleveren van de wagen bij Britz gebeurt op weg naar de luchthaven. Bij het nazicht wordt vastgesteld dat er enkele blutsen zijn bijgekomen, maar we zijn ervoor verzekerd en hoeven dus niets te betalen.
Tijdens de vlucht over het binnenland zien we hoe het landschap onder ons vlakker, droger en vooral roder wordt.
Na een vlucht van 2 uur en 30 minuten bereiken we onze bestemming Alice Springs. Het weer is zonnig maar bij het uitstappen blijkt het kouder te zijn dan we dachten.
Bij het locale Britz-agentschap kunnen we opnieuw een wagen ophalen, identiek aan ons vorig exemplaar. Gezien de reeds vastgestelde temperaturen controleren we ook de kwaliteit van de slaapzakken. Dat blijkt OK te zijn.
Het is echter te laat om vandaag nog te vertrekken en overnachten in een camping even buiten Alice.

Van krokodillen,lekke banden en 'dreamtime'

2008-08-15T22:33:00.004+02:00

We vertrekken vandaag vanuit Cape Tribulation zuidwaarts door het Daintree National Park. Aan Cooper Creek gaan we op zoek naar 'salties', de zoutwaterkrokodillen. Onze gids op de boot geeft veel uitleg over het doen en laten van deze beestjes maar de meeste mensen zitten de oevers af te speuren en uiteindelijk wordt het zoeken beloond: een kanjer van een saltie ligt op de oever te wachten. Een vrouwtje ligt iets verder, enkel met de ogen boven water. Huiveringwekkend ! Volgens onze gids zitten we wel veilig zolang we maar niet uit de boot springen ...
Als we na de boottocht terug bij de wagen komen zitten we met een lekke band. Het is even uitzoeken waar alles zit maar na een half uur staat de reserveband erop en kunnen we verder.
In de namiddag bezoeken we in Mossman een Aboriginal community, de Kuku Kalinji. We leren er veel over hun 'dreamtime', de mythische wereld van de aboriginals, en de didgeridoo.
De dag eindigt in de 'drukte' van Cairns.